Ieder jaar onderscheidt de Raad van Beheer mensen, die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor de kynologie, met de Gouden Erespeld.

De bij de Raad aangesloten verenigingen, andere organisaties of privé-personen kunnen daartoe voordrachten indienen.

Dit jaar vond de plechtigheid plaats op 11 april 2009 in locatie de Schimmel te Woudenberg waar de onderscheidingen werden uitgereikt aan meer dan 25 verdienstelijke kynologen.

Mevrouw C.G. (Trudy) Minnaard-Hulzebos
Onder de kennelnaam Doedinka’s houdt Trudy Minnaard-Hulzebos zich sinds 1976 bezig met het fokken van Samojeden. In de loop van de jaren heeft zij een aantal Nederlandse Kampioenen weten te fokken en twee Internationale Kampioenen, onder wie Doedinka’s Just a Beauty Chesinsky, die ook nog in de omringende buitenlanden de nationale kampioenstitel wist te behalen.
Zonder iets af te willen doen aan haar fokkerskwaliteiten, willen we op deze plaats vooral haar organisatorisch werk voor tentoonstellingen naar voren halen. Niet alleen is zij al vele jaren de drijvende kracht achter ‘Bleiswijk’, zij ondersteunt ook vele tentoonstellingsbesturen in den lande. Trudy is in de loop van de tijd voor heel wat grote tentoonstellingen de ‘personeelsplanner’ voor ringpersoneel geworden.
Wat veel bezoekers en deelnemers zich niet zo zullen realiseren is dat het adequaat bemannen van de ringen een grote opgave is voor tentoonstellingsbesturen. Wie kan schrijven bij een Engelse, een Franse of een Duitse keurmeester? Welke mensen vormen met elkaar een goed team? Als er een ring is waar extra veel honden gekeurd moeten worden, wie is dan de ringcommissaris die van wanten weet en de planning tot een goed einde weet te brengen?
Dit zijn de opgaven waarvoor steeds meer tentoonstellingsbesturen terugvallen op de kwaliteiten van Trudy Minnaard.
Alsof dat alles nog niet genoeg is ondersteunt mevrouw Minnaard ook nog eens de familie Lahaye bij het werk voor de Raad van Beheer op de tentoonstellingen. Ten slotte wil ik memoreren dat Trudy Minnaard bestuurslid is van Kynologenclub ‘de Hofstad’.

Mevrouw P.M.P (Ine) Hartgers-Wagener
Als we van iemand kunnen zeggen dat zij uit een kynologisch nest stamt, dan is het wel van mevrouw Ine Hartgers-Wagener.
Haar ouders hadden al de kennel ‘Tilburgs Roem’ en in februari 1977 werd ‘mejuffrouw P. Wagener ingeschreven als medegerechtigde in de kennelnaam van mevrouw C. Wagener-van Puijenbroek’.
Ine Hartgers-Wagener heeft samen met haar echtgenoot het werk van haar ouders voortgezet en ‘Tilburgs Roem’ tot een begrip gemaakt in de wereld van de Dwergpinschers. Zij hebben een grote bijdrage geleverd aan de fokkerij van dit ras, waarvan Vasco van Tilburgs Roem misschien wel de meest succesvolle is geweest.
Fokken en exposeren was jarenlang hun lust en hun leven. De laatste jaren is de intensiteit daarvan afgenomen, maar zeker niet verdwenen.
Ook binnen de rasvereniging heeft de familie Hartgers haar steentje bijgedragen. De heer Hartgers is jarenlang secretaris van de VFLD geweest. Toen hij dit werk om gezondheidsredenen moest staken heeft mevrouw Hartgers die bestuurstaak waargenomen.
We hebben het tot nu toe alleen over Dwergpinschers gehad. Maar graag wil ik hier naar voren brengen dat de heer en mevrouw Hartgers – ook al is het enige jaren geleden – zich met succes hebben ingezet voor de instandhouding en opleving van de Oostenrijkse Pinscher, niet alleen in Nederland maar ook in het land van herkomst.

De heer H.J. (Henk) Burgwal
Henk Burgwal is een terriër-mens in velerlei opzichten.
Hij is 25 jaar geleden als keurmeester begonnen bij zijn geliefde Staffordshire Bulll Terriër, een ras dat hij jarenlang zelf gefokt heeft. In de loop van de tijd werd hij keurmeester bij een veelheid aan terriër-rassen.
Maar Henk Burgwal heeft meer kwaliteiten. Hij is een gerespecteerd en gevraagd bestuurder in de kynologie. 16 jaar was hij voorzitter van ‘zijn eigen rasclub’, de in 1975 opgerichte Staffordshire Bulll Terrier Club Nederland Voor het werk dat hij voor de Club heeft gedaan is hij tot erelid èn erevoorzitter benoemd.
Gedurende 10 jaar was hij secretaris van de Nederlandse Terriër Unie/Rasgroep Terriërs. Tijdens deze periode heeft hij zes internationale Terriër shows georganiseerd. Vijf jaar is hij secretaris geweest van de Nederlandse Bull Terriër Club.
Enkele jaren geleden, toen deze club een moeilijke periode doormaakte, is Henk Burgwal de Nederlandse Yorkshire Terrier Club komen leiden en dat doet hij nog steeds.
En of dit alles nog niet genoeg is, vond Henk Burgwal ook nog tijd om vele jaren cursussen AKK (later KKl en KK2) bij diverse kynologen verenigingen te verzorgen.

Mevrouw K. (Kitty) Buurman
Mevrouw Kitty Buurman en haar echtgenoot Ben Buurman hebben er de afgelopen dertig jaar hun levenswerk van gemaakt de Chow Chow op hoog niveau te fokken. Daarmee hebben ze een geweldige bijdrage geleverd aan het ras, niet alleen in Nederland maar ook in veel andere landen, door hun vele exporten.
Het echtpaar heeft zelf zijn weg gezocht en gevonden. Ze hebben zich heel veel moeite getroost en zich persoonlijk veel ontzegd om een hoge standaard te kunnen aanhouden. Onder andere door met eigen reuen te fokken, die ze van jongs af aan kennen, qua gezondheid en erfelijkheid, om zo precies de juiste reu bij de juiste teef te kunnen uitzoeken.
Er zijn tientallen Royal Club Chow kampioenen, in de eigen kennel maar ook elders op de wereld.
In de jaren negentig vonden de heer en mevrouw Buurman er een uitdaging in om hun krachten ook te wagen aan de kortharige variëteit. Uit twee Engelse import kortharen in combinatie met de eigen langharen zijn korthaar Chows voortgekomen van topkwaliteit. Op de FCI Wereldshow 2002 in Amsterdam bracht mevrouw Buurman een reu uit die als eerste kortharige Chow de Wereldwinner titel won.

Mevrouw A. (Annie) Krah-Semler
Mevrouw Krah-Semler heeft haar hele leven doorgebracht temidden van Bouviers.
Haar vader, Coen Semler, was een Bouvier-man en hield zich bezig met het africhten. Hij behaalde met tientallen honden een KNPV-certificaat. Toen de gezondheid van vader Coen dat niet meer toeliet is het zwaartepunt van de Dafzicht kennel verschoven van africhting naar exposeren.
Showen deden Annie Krah-Semler en haar man Heinz net zo enthousiast als vader Coen vroeger het africhten. De eerste Dafzicht Bouvier die Nederlandse kampioen werd, was Oscy van Dafzicht en de laatste - in 2008 - was Sjors Jet van Dafzicht.
Mevrouw Krah is op diverse wijzen actief geweest binnen de Nederlandse Bouvierclub. Zo was zij commissaris kynologie en ook penningmeester binnen het bestuur. Tot medio 2008 heeft zij de pupinformatie voor de vereniging verzorgd.
De Nederlandse Bouvierclub is er trots op dat de heer en mevrouw Krah, ondanks hun hoge leeftijd, nog steeds aanwezig zijn bij alle belangrijke evenementen van de vereniging.

Mevrouw W.A. (Wil) Huizer
Mevrouw Huizer is een fokker en liefhebber van Setters: Gordon Setters, Engelse Setters en Ierse Setters. Zij fokt sinds 1977 onder de kennelnaam Van ‘t Blockhuijs in hoofdzaak Gordon Setters.
Haar eerste Gordon was een herplaatsingshond: Sherry van de Oude Watermolen. In het begin had deze hond nogal wat gedragsproblemen, maar met de jaren ging dit steeds beter. Toen Sherry 5 jaar was is mevrouw Huizer op aandringen van enkele fokkers toch naar tentoonstellingen gegaan en deze uitgestelde show carrière werd een succes. Sherry werd haar eerste kampioen. Die andere fokkers hadden het kennelijk goed gezien, want ook de dochter van Sherry werd kampioen. Er zouden er nog vele kampioenen volgen.
Mevrouw Huizer neemt het fokken van honden serieus. Dat moge onder meer blijken uit het feit dat zij bereid is geweest ter verbetering van het ras enkele Gordon-reuen uit Amerika te importeren.
In kwantiteit is haar fokkerij bescheiden te noemen. Gemiddeld wordt er in de kennel een nest Gordons per jaar geboren en 1 maal per 2 jaar een nest Engelse Setters.
Mevrouw Huizer is het prototype van de ware liefhebber. Honden die zij eenmaal heeft blijven bij haar. Dat heeft als gevolg dat in de loop van de tijd het hondenbestand omvangrijk is geworden. De meeste honden zijn nu met pensioen. De kroon wordt gedragen door een Engelse Setter van 15 jaar, op de voet gevolgd door een Gordon van 14 jaar.
Mevrouw Huizer is niet alleen actief geweest met het fokken van Setters. Bij de KC Geleen heeft zij zich op vele fronten ingezet. Zo is zij bestuurslid geweest, instructeur voor de gehoorzaamheidscursussen en zij heeft vele jaren de cursusadministratie van de KC verzorgd. Daarnaast kon de KC steeds een beroep op haar doen bij de organisatie van de clubmatch. Ten slotte, en zeker niet het minst belangrijk, fungeerde – en fungeert – mevrouw Huizer als zeer gewaardeerde kynologische vraagbaak voor het bestuur van de KC.

Mevrouw L. (Loes) Bijlhout
Mevrouw Loes Bijlhout is een grote liefhebber van de Tervuerense Herder. Op bescheiden schaal fokt zij zo nu en dan een nest onder de kennelnaam ‘Of Axewood Home’. Die liefde wordt niet uitgedrukt in de hoeveelheid honden, maar in de kwaliteit van het fokken. Zij is uiterst zorgvuldig in het selecteren van combinaties, en kritisch in het uitzoeken van nieuwe eigenaren voor de pups. Haar honden moeten het goed hebben bij de nieuwe eigenaars. De liefde voor dieren spreekt uit het feit dat honden bij haar echt oud mogen worden.
Naast fokker van Tervuerense Herders is Loes Bijlhout al meer dan dertig jaar een gewaardeerde instructeur bij de KC Gooi en Eemland. In de loop van de tijd heeft zij niet alleen op verschillende niveaus gehoorzaamheidstraining gegeven, ook kwamen er in de loop van de tijd nieuwe disciplines bij zoals ‘agility’ (behendigheid) en flyball. Loes heeft aan den lijve de overgang meegemaakt van het klassieke trainen naar de moderne manier van positief trainen. Vernieuwing was bij haar overigens niet vanzelfsprekend beter. Zij was kritisch ten opzichte van veranderingen en ging met nieuwe methodes pas mee als deze ook in de praktijk hun nut bewezen.
Loes Bijlhout is voor de KC Gooi en Eemland niet alleen een gewaardeerde instructeur maar ook een steun en toeverlaat bij het organiseren van evenementen en als scheidsrechter of jurylid bij behendigheidswedstrijden of de flyball. “Loes zegt nooit nee”, is een gevleugelde uitdrukking bij de KC. Overigens mogen ook andere verenigingen een beroep doen op ondersteuning door Loes Bijlhout, zoals de Nederlandse Vereniging voor Belgische Herdershonden en het tentoonstellingsbestuur voor Leeuwarden en de Winner, waar Loes tot het vaste ringpersoneel hoort. Die ondersteuning wil Loes ook geven, nu haar gezondheid ernstig begint na te laten.

De heer R.J. (Rob) den Hartog
Vanaf de oprichting van de Papillon en Phalène Club Nederland in 1976 is de Rob den Hartog – die Papillons fokte onder de kennelnaam ‘Van Morimaro’– betrokken geweest bij het werk van de vereniging. Hij heeft er vrijwel alle mogelijke functies vervuld: bestuurslid, verzorgen van het clubblad, organisatie van de clubmatch en voorlichting aan nieuwe leden. Bij het 25-jarig bestaan heeft de Club de verdiensten van Rob den Hartog tot uitdrukking gebracht met de toekenning van het erelidmaatschap.
De benoeming tot erelid was overigens geen afscheid uit het actieve verenigingsleven. Tot op de dag van vandaag vervult de heer Den Hartog, ondanks zijn afnemende gezondheid, de functie van penningmeester van de rasvereniging.

Als het mogelijk was, zou de erespeld hier vandaag aan de familie Den Hartog moeten worden toegekend. Het werk dat Rob den Hartog voor de vereniging deed, heeft hij altijd samen met zijn twee jaar geleden overleden vrouw Marijke en de kinderen gedaan. Sommigen hebben de indruk dat de betrokkenheid bij de rasvereniging genetisch vastgelegd is, want ook de kleinkinderen zijn met het verenigingsvirus behept en verrichten al hand- en spandiensten op de clubmatch.

De heer H. (Huib) Vinke
Tot op hoge leeftijd actief zijn in de kynologie. Dat is weinigen gegeven. Huib Vinke is een van die gelukkigen. 82 jaar is hij onlangs geworden en nog steeds is hij niet weg te slaan van de showring met zijn Sint Bernards. Of het nou gaat om een clubmatch of de tentoonstelling van de World Union of Saint Bernard Clubs, de WUSB-show. Voor die laatste reist hij nog met veel plezier naar landen als Hongarije, Spanje, Duitsland of Tsjechië.
Sint Bernards heeft de heer Vinke gefokt onder de kennelnaam ‘the Finch’s White Farm’, die hem in 1975 werd toegekend. In de loop van de jaren zijn uit zijn kennel elf kampioenen voortgekomen. Nog niet lang geleden, op de Najaarsclubmatch van de Hollandsche Sint Bernardclub in 2007, mocht Huib Vinke het genoegen smaken om Best In Show te worden en wel met Patouche van the Finch’s White Farm.
Maar niet alleen als toeschouwer of exposant is de heer Vinke op shows aan te treffen. De rasclub doet nooit een vergeefs beroep op hem als het gaat om het opbouwen en inrichten van de clubmatch.

De heer J.H.M.(Joop) Reerink
Joop Reerink is een naam die waarschijnlijk iedereen in de kynologie kent. Is het niet van de publicaties in de Hondenwereld en in Onze Hond, dan is het wel van zijn optredens als speaker bij tentoonstellingen en clubmatches.
Wat niet iedereen weet is dat de heer Reerink ook bestuurlijk zeer actief was. Meer dan twintig jaar was hij bestuurder van KC De Peel en ongeveer even lang van ‘zijn’ Outdoor Uden. Daarnaast was hij mede-oprichter en bestuurslid van de vereniging van zijn ras, de Nederlandse Norwich Terrier Club.
Maar Joop hield zich ook bezig met het kynologisch handwerk: het fokken van Norwich Terriërs. Dat deed hij onder de kennelnaam ‘From Fra-Joo's Home’, die sinds 1973 geregistreerd is. In totaal zijn er zo’n twintig nationale en internationale kampioenen afkomstig van zijn kennel.
De Engelse kennelnaam – ‘From Fra-Joo's Home’ – vraagt erom dat de honden Engelse namen krijgen, als Lord Buster of Lord Orson, om maar eens een paar door Joop gefokte kampioenen te noemen. Maar gelukkig is Joop niet altijd honderd procent consequent en sluipt er ook wel eens een vleugje Limburgs in een naam. Zo heeft hij een echte ‘Sjeng’ gefokt. Natuurlijk niet gewoon ‘Sjeng’, maar ‘Lord Magic Sjeng’.

De heer J.Th. (Jan) Neggers
Jan Neggers is al vele jaren een begrip in de jachthondenwereld. Niet alleen is hij al 25 jaar keurmeester van jachthondenproeven, hij is ook zeer actief geweest in de organisatie van het jachthondenwezen. De heer Neggers is 22 jaar lid geweest van de CJP, Commissie Jachthondenproeven van Orweja. Bij veel jachthondenproeven trad hij op als gedelegeerde van Orweja.
Bij de CJP was Jan Neggers geliefd vanwege zijn praktische instelling, zijn besluitvaardigheid en doorzettingsvermogen. Deze eigenschappen kwamen goed van pas bij zijn werk voor het opzetten van de MAP (de Meervoudige Apporteerproef) en bij zijn bijdragen aan de ontwikkeling van de Nimrod nieuwe stijl.

Deze opsomming van organisatorische kwaliteiten doet haast vergeten dat Jan Neggers een uitstekend voorjager was en zelf graag in het veld werkte met zijn Grote Münsterlanders en Engelse Springer Spaniels. Jan was de eerste die met een Grote Münsterlander een A-diploma en een AA-diploma behaalde.
Als bestuurslid van de Nederlandse Grote Münsterlander Vereniging heeft Jan het jachthondengebeuren van de grond getild o.a. de eerste veldwedstrijd georganiseerd en aanlegproeven ontwikkeld. Ook is hij jachthondentrainer geweest bij de afdeling Tilburg en de afdeling Tiel van de KNJV.

De heer F.(Frits) Matzen
Is ruim 25 jaar keurmeester. Het eerste ras dat hij keurde was de Cocker Spaniel. Thans is hij bevoegd voor enkele rassen in de rasgroepen 3, 8 en 9.
Samen met zijn echtgenote Wil heeft hij onder de kennelnaam ‘Of the Crow’s Nest’ Amerikaanse Cocker Spaniels en Shih-Tzus gefokt en geëxposeerd. Met eigen fokproducten hebben zij een Winnertitel en Nationale en Internationale Kampioenschappen behaald. Hoogtepunt was de Wereldtentoonstelling in Dortmund 1981, toen een zelfgefokte parti-colour, zwart/witte Amerikaanse Cocker Spaniel de Wereldtitel behaalde.

Ook op organisatorisch gebied zijn man en vrouw lange tijd actief geweest. Mevrouw Matzen is 17 jaar lang bestuurslid geweest van de Shih-Tzu club Nederland. Frits Matzen was onder meer secretaris van de Amerikaanse Cocker Spaniel Club Nederland en 10 jaar voorzitter van de Clumber Spaniel Club Nederland. Hij heeft talloze clubmatches van de rasverenigingen mede georganiseerd en bij veel tentoonstellingen als ringmedewerker gefungeerd.
De hartstocht voor de kynologie heeft het echtpaar Matzen weten over te dragen aan een van de kinderen. Dochter Monica is keurmeester voor de Bull Terrier. Het examen voor dit ras legde zij tegelijk met haar vader af.

Op jonge leeftijd was Frits Matzen gegrepen door een andere passie: het verzamelen van munten. Toen hij later in de kynologie terecht kwam is hij zich ook gaan interesseren voor kynologische penningen. In de loop van de tijd heeft hij zich ontwikkeld tot de kenner bij uitstek van kynologische penningen. Zijn kennis heeft hij opgeslagen in het boek ‘Nederlandse Kynologische Penningen van 1890 tot 1940’.

Mevrouw W. (Wil) Schrander
Is 25 jaar keurmeester. Het eerste ras waar zij examen voor aflegde was de Cocker Spaniel. Daarna volgde een selectief aantal rassen in groep 8 en 9. Mevrouw Schrander kiest ervoor alleen keurmeester te worden van rassen waar zij echt iets mee heeft. Dat zijn vooral Spaniels en Tibetaanse rassen. Zij hecht eraan van het wel en wee van die rassen op de hoogte te blijven door bezoeken aan kennels, clubmatches en tentoonstellingen. Als keurmeester en kynoloog wordt Wil Schrander gewaardeerd om haar positieve instelling. Aan iedere hond herkent zij op de eerste plaats de positieve kant. Kritiek komt op de tweede plaats.
Haar grote liefde is de Cavalier King Charles Spaniel, die zij vele jaren met veel liefde en zorg gefokt heeft samen met Hans Boelaars. Ook anderszins heeft Wil Schrander zich ingezet voor het ras. Zij heeft met anderen aan de wieg gestaan van de Cavalier Club Nederland en heeft een kwart eeuw deze club bestuurd, voor het grootste deel van die periode als voorzitter van de vereniging. Zij werd gewaardeerd om de milde, maar doortastende manier waarop zij de vele meningen en opvattingen bij elkaar wist te brengen. Haar dagelijkse ervaring in het onderwijs kwam haar daarbij zeker van pas.
Mensen die met haar samenwerken hebben veel respect voor haar gewetensvolle taakuitoefening. Met haar kwaliteiten loopt zij niet te koop. Dat zou ook niet passen bij haar gevoel voor humor en zelfspot.

De heer T.(Theo) Viets
Is 25 jaar keurmeester. De Beagle was het eerste ras dat hij mocht keuren. Sindsdien is daar een indrukwekkende lijst van rassen bijgekomen. Allemaal uit rasgroep 6. Het is duidelijk dat we hier te maken hebben met een liefhebber van de lopende honden en zweethonden. Maar hoe breed zijn belangstelling ook is, de Beagle blijft voor hem voorop staan.
In 1995 was hij een van de oprichters van de Beagle Club Nederland. Hij werd er bestuurder en voorzitter van. Sinds zijn aftreden als bestuurder is hij adviseur van het bestuur. In deze rol houdt hij zich vooral bezig met zaken die te maken hebben met de kwaliteit van de fokkerij. Maar ook het gewone handwerk schuwt hij niet. Zo organiseert hij nog altijd de jonge hondendagen en verzorgt hij het secretariaat van de clubshow.
Naast zijn werk binnen de kynologie vindt Theo Viets tijd om een andere grote passie uit te leven: de mensport, het rijden met aangespannen paarden, een hobby die hij met dezelfde liefde en toewijding beoefent als de hondensport.
Theo Viets wordt gewaardeerd om zijn bevlogenheid en om zijn kennis van zaken, die hij graag beschikbaar stelt aan anderen. Hij is wars van uiterlijk vertoon. Zijn motto is, dat iedereen moet doen wat hij kan.

Mevrouw J.M.C. (Mieke) Renard
Is 25 jaar keurmeester. Op 22 april 1983 werd zij keurmeester van de
Labrador Retriever. Later zouden de twee andere grote retrieverrassen, de Golden en de Flatcoated volgen.
In tegenstelling tot vele collega’s heeft mevrouw Renard nooit zelf gefokt, haar huiselijke omstandigheden lieten dit niet toe. Wel heeft zij altijd een Labrador Retriever gehad.
In het keurmeesterschap is zij min of meer bij toeval terecht gekomen. Toen zij haar eerste Labrador kreeg wilde zij meer van de achtergrond van het ras en van honden in het algemeen weten. Zij volgde de verschillende kynologische cursussen en op een bepaald moment was de kennis zo breed en diepgaand dat zij examen als keurmeester kon doen. Angelsaksische keurmeesters, met hun praktijk-georiënteerde traditie, toonden zich altijd uiterst verbaasd als zij hoorden dat je in Nederland op deze manier keurmeester kon worden.
Mevrouw Renard ziet zichzelf als een strenge keurmeester. Erg scheutig met de kwalificatie Uitmuntend is zij niet. Zij houdt vast aan de stelregel dat een hond die een U krijgt, werkelijk kampioenswaardig moet zijn.

Mieke Renard is bestuurlijk actief geweest bij de KC Zeeland en bij de Nederlandse Labrador Vereniging. Bij de KC was zij begin jaren ‘80 een van de pilaren van de succesvolle clubmatches en later van de CAC-CACIB tentoonstelling te Goes. Bij de Labrador Vereniging is zij secretaris van het bestuur geweest in de periode dat het ledental van de vereniging groeide van zo’n 800 naar enige duizenden.

Mevrouw J.M.W. (Jeanette) van Velzen-Kool
Een Newfoundlandervrouw in hart en nieren, dat is Jeanette van Velzen. Al veertig jaar lid van de Nederlandse Newfoundlander Club en daar actief verenigingslid. Meer dan vijfentwintig jaar keurmeester, Newfoundlander rasexamen behaald op 1 maart 1983. Daarnaast keurt ze de Landseer.
Een echte rasspecialist, een der laatste der Mohicanen. Met een uitgesproken mening over de Newfoundlander, die ze bewust uitdraagt. Over de hartproblemen, over de gebitten met te kleine tandjes. Over de Newfoundlanders-nieuwe-stijl, die ze aanduidt als buxusbomen. Waarmee ze aangeeft dat hun voorkomen meer op kunstig knipwerk dan op vaardig fokken is gebaseerd.
Onder haar supervisie is in 2007 de Nederlandse vertaling gemaakt van de geïllustreerde standaard van Pemberton. Enkele leden van de NNFC hebben zich daar met haar sterk voor gemaakt bij gelegenheid van het negentigjarig bestaan van de rasvereniging.
Wat een hoogtepunt van haar keurmeesterscarrière had moeten worden - samen met haar levenspartner Hein Versteeg was zij uitgenodigd de Newfoundlanders te keuren op de Wereldtentoonstelling in 2002 in Amsterdam - kreeg voor haar een grauwsluier omdat Hein Versteeg voor de Wereldtentoonstelling overleed.
De naam van Hein Versteeg leeft voort in de NNFC vanwege het naar hem vernoemde fonds voor Newfoundlanders in nood. Van dat fonds is Jeanette van Velzen de beschermvrouwe, een functie waaraan zij op kenmerkende wijze een actieve invulling geeft.

De heer B. (Bas) Bosch
Is 25 jaar keurmeester. Het eerste ras waar hij examen voor deed was de Mastiff. Bas was toen 23 jaar. Hij mag inmiddels een groot aantal rassen keuren, in zes verschillende rasgroepen. Dit zou kunnen doen vermoeden dat hij ernaar streeft allrounder te worden, maar mensen die hem beter kennen weten dat hij alleen maar rassen wil keuren waar hij van houdt, die hij zelf zou willen bezitten.

Bas was er op jonge leeftijd al bij. Vanaf zijn twaalfde bezocht hij tentoonstellingen en vanaf zijn vijftiende vertoefde hij buiten schooltijd als kennelhulp bij een fokker van Mastiffs en Boxers. Dat duwde hem in de richting van de Dogachtigen. Zijn tweede leermeester fokte Bloedhonden, een ras dat Bas tot voor een paar jaar geleden zelf ook fokte. Andere rassen
die Bas fokte zijn Mopshonden, Dandie Dinmont Terriers, Mastiffs, Bullmastiffs. Het fokken gebeurde op bescheiden schaal, maar met succes.
Bas heeft er altijd veel voor over gehad om zijn kennis te verbreden en verdiepen. Hij bezocht veel kennels in binnen en buitenland en schroomde niet om verre reizen te maken. In de zeventiger en tachtiger jaren streefde hij ernaar om op shows te schrijven in de ring bij vermaarde rasspecialisten om zijn kennis te verbreden.

Dit alles heeft er toe geleid dat Bas in de hele wereld bekend staat als een groot kenner en liefhebber van Dogachtigen. Hij heeft de meeste van ‘zijn’ rassen over de gehele wereld gekeurd, waarbij opvalt dat hij vooral wordt gevraagd om de topevenementen te komen keuren. De laatste jaren wordt hij ook regelmatig gevraagd voor het geven van seminars in het buitenland.

Ook op het bestuurlijke vlak heeft Bas Bosch zijn steentje bijgedragen. Zo was hij 10 jaar
bestuurslid van de Old English Mastiff Club Nederland, 9 jaar voorzitter van Commedia, 3 jaar voorzitter van de Nederlandse Deerhound Club en ook nog van de Bordeaux Dog Club Nederland.
Bas Bosch heeft echter nog meer talenten. Meer dan tien jaar was hij de hoofdredacteur van het maandblad ‘De Hondenwereld’ en in diverse buitenlandse bladen zijn artikelen van zijn hand gepubliceerd.
Daarnaast heeft hij de nodige boeken geschreven, die al dan niet zijn uitgekomen bij de door hem opgerichte uitgeverij BBPress. Onder meer heeft hij de jubileumboeken geschreven bij het 100-jarig bestaan van de Raad van Beheer en, meer recent, de Hollandse Bulldoggen Club. Alom is zijn recent uitgekomen ras monografie van de Franse Bulldog geprezen.

Mevrouw N. (Nely) Bleyi-Pors
Is 25 jaar keurmeester. Het eerste ras waarin zij examen deed was de Sloughi. Later zouden
andere Oosterse windhonden alsmede het Italiaanse Windhondje en de Whippet.
Nely Bleyi is een groot kenner en echte liefhebber van de Oosterse Windhonden. Veel van haar kennis deed zij op door haar samenwerking met grote fokkers, in het bijzonder de Afghanen-fokker Jan Molendijk met wie ze meer dan 10 jaar verbonden was.
Mevrouw Bleyi is een bij de echte liefhebbers gewaardeerde keurmeester, niet alleen vanwege haar grote kennis van de rassen, maar ook om haar begripvolle en liefdevolle benadering van de honden. Zij respecteert iedere hond, mooi of lelijk, dat doet er niet toe. Nely Bleyi heeft het ware gevoel voor Oosterse Windhonden, zo wordt door de liefhebbers gezegd. De manier waarop zij de honden tegemoet treedt, maakt dat zij ook beginnende exposanten op hun gemak stelt. Een handler met een tegenstribbelende hond helpt zij indien nodig om de hond tot rust te brengen; zij weet hoe eigenwijs deze honden kunnen zijn.

Haar brede kennis van Oosterse Windhonden stelt Nely Bleyi graag beschikbaar aan anderen. In het blad van de rasvereniging verzorgt zij elke aflevering een column ‘Prietpraat’. Een misleidende titel, want meestal is het geen prietpraat maar een luchtige, doch deskundige beschouwing over een of meer aspecten van de rassen. Rode lijn in haar bijdragen is dat zij zich sterk maakt voor het in stand houden van de rastypische eigenschappen.

Mevrouw Bleyi heeft een druk arbeidsleven achter de rug. Nu zij met pensioen is, kan zij zich meer dan voorheen overgeven aan haar grote liefde. Dat is niet alleen de grote kynologie, maar dat is ook genieten van een paar jonge honden om haar heen.

Mevrouw W. (Truus) Sterck-Habets
Mevrouw Sterck-Habets fokt al vele jaren grote Poedels onder haar kennelnaam ‘La Bella’. De kleur van haar voorkeur is zwart. Die voorkeur voor zwart is ook af te lezen aan de namen van van haar fokproducten. Die beginnen namelijk vaak met ‘La Bella Black’ en dan volgen namen als Beauty, Sheila of Cleopatra, om maar eens enkele van haar kampioenen te noemen. Veel van haar honden werden kampioen in Luxemburg, Frankrijk, België en Duitsland.
In de fokkerij heeft mevrouw Sterck zich niet alleen gericht op uiterlijk schoon. Voor haar waren gezondheid en karakter minstens zo belangrijk. Daarvoor werden stambomen nauwkeurig bestudeerd en werd steeds overlegd met collega-fokkers.
Naast de fokkerij zijn Truus Sterck en haar man Huub al vele jaren als vrijwilliger actief bij de MHSV, de Maastrichtse Honden Sport Vereniging, in het bijzonder bij de organisatie van tentoonstellingen. De MHSV prijst zich gelukkig met mensen als Truus en Huub, want het zijn kynologen op wie j altijd een beroep kunt doen. Geen klus is hen te veel.

De heer A. (Aad) Broekhuizen
Aad Broekhuizen is keurmeester werkhondenproeven en -wedstrijden sinds 1 mei 1979. Hij is een echte liefhebber van de Duitse Herdershond en is altijd op verschillende fronten actief geweest: fokken, trainen, besturen, lesgeven en natuurlijk keuren.
Broekhuizen noemt zich een bescheiden fokker. Hij heeft ongeveer 25 nesten gefokt over een periode van 30 jaar.
Bestuurlijk was Aad Broekhuizen in diverse functies actief. Onder meer is hij, nu al meer dan 30 jaar, voorzitter van de Honden Sport Vereniging De Duiventoren, voorheen HSV Maassluis.
Aad Broekhuizen is niet alleen een Duitse Herdershonden-man, hij is ook een echte liefhebber van het IPO-werk. Hij is meer dan 20 jaar pakwerker geweest en heeft veel pakwerkers opgeleid. Hij was 7 jaar – van ‘88 tot ‘95 – coach van het Nederlandse IPO-team bij de Wereldkampioenschappen.
Als keurmeester is hij nationaal en internationaal actief. Aad Broekhuizen heeft vijf keer op een WK mogen keuren.
Broekhuizen is een groot pleitbezorger van de combinatie keurmeester en geleider. Wie zelf niet meer actief is als geleider zou na 2 jaar niet meer mogen keuren, anders verlies je de feeling met het werken, is zijn stelling. Het zal dus niet verbazen dat keurmeester Broekhuizen zelf nog steeds actief is met een eigen hond. Binnenkort hoopt hij zijn jonge hond op IPO III wedstrijden uit te brengen.

De heer H.(Henk) Gerards
Henk Gerards is keurmeester werkhondenproeven en -wedstrijden sinds 1 januari 1979. Eigenlijk ligt die datum vroeger, want de heer Gerards was al vanaf 1972 erkend keurmeester in Duitsland, het land waar hij in de beginjaren veel kwam om te trainen.
Henk Gerards heeft een brede kynologische belangstelling. Hij houdt van werken met de honden, maar ook was hij in eerdere jaren een enthousiast exposant.
De verschillende werkdisciplines heeft hij beoefend, maar speuren is zijn grote favoriet. Hij was coach van het Nederlandse Speurteam en boekte met eigen honden ook aansprekende successen. Onder andere werd hij Nederlands Kampioen en haalde hij een hoge kwalificatie bij het WK Speuren. Ondanks zijn gevorderde leeftijd is hij nog steeds actief op het veld.
De heer Gerards is een uitgesproken liefhebber van Duitse Herdershonden. Binnen de rasvereniging, de VDH, heeft hij zich op diverse terreinen verdienstelijk gemaakt. Onder meer was hij voorzitter van de – toen nog bestaande – provinciale afdeling Brabant-Zeeland en van de kringgroep Helmond. Hij heeft binnen de VDH in talloze adviescommissies gezeten. Inmiddels is hij 50 jaar lid van de VDH.
Henk Gerards heeft diverse boeken en handleidingen op zijn naam staan. Deze hebben betrekking op de africhting, het speuren en op het uiterlijk van de Duitse Herdershond. Zijn kennis en inzichten werden ook in het buitenland gewaardeerd, getuige de vele uitnodigingen voor lezingen die hij ontving.
Zoals gezegd was Henk Gerards in het verleden een enthousiast bezoeker van tentoonstellingen. Bij een eerder jubileum is uitgerekend hoe vaak hij met zijn honden de kwalificatie Uitmuntend tot dan had gekregen. De teller bleef steken bij 350.

De heer C. (Cor) van Gijn
Is keurmeester werkhondenproeven en -wedstrijden sinds 1 januari 1971.
Hij is een van de pioniers geweest in de hondensport opleiding in Nederland. Tientallen jaren heeft hij in Noord-Holland hondengeleiders opgeleid. Aanvankelijk ging dat met vallen en opstaan. Omdat in ons land geen ervaring was met de werkhondensport is Cor van Gijn – met enkele anderen – de kunst van het vak in Duitsland gaan leren.
In de jaren ‘50 heeft hij – in een poging de opleiding van werkhonden op een serieus niveau te brengen – samen met anderen de ADHC opgericht, de Amsterdamse Duitse Herder Club. Het eerste clublokaal was – typerend voor de bescheiden welvaart van die tijd – een kippenhok aan de Nieuwe Hemweg in Amsterdam, een gebouw dat zo klein dat je er niet rechtop kon staan. Omdat de club niet erkend werd door de VDH is de ADHC een paar jaar later overgegaan in de VDH Kring Haarlemmermeer.
In de VDH heeft de heer Van Gijn diverse bestuursfuncties vervuld. Ook heeft hij er de eerste pakwerkersopleiding opgezet en die opleiding zelf vele jaren verzorgd.
Cor van Gijn is van jongs af besmet geweest met het hondenvirus, zijn moeder had al in de jaren ‘20 een Hollandse Herdershond.
Dat de liefde voor de werksport erfelijk bepaald is, kan worden afgeleid van het feit dat Cors beide dochters ook actief zijn in de africhting.
Ondanks zijn werk als keurmeester en instructeur is Cor altijd actief geweest met eigen honden, vroeger Duitse Herdershonden en sinds zo’n 15 jaar Mechelse Herdershonden.

Mevrouw I. (Ineke) van Welie
Is meer dan 25 jaar africhtingskeurmeester. Zij is een bekend gezicht in africhtingswedstrijden, als keurmeester maar evenzo als deelnemer met haar eigen honden. Onder de kennelnaam ‘Van Zunderland’ fokt zij Duitse Herdershonden.
Mevrouw Van Welie zit het africhten in het bloed. Ze is er trots op dat zij haar vele successen op landelijk èn op wereldniveau behaald heeft met haar eigen fokproducten. Ze werd eenmaal Nederlands kampioen africhten en behaalde ettelijke ereplaatsen in Nederland en in het moederland van de Duitse Herdershond. Daarnaast deed Ineke van Welie met vier verschillende honden mee aan vier Wereldkampioenschap-wedstrijden.

Minstens zo trots als op haar eigen prestaties is zij op de successen die anderen met door haar gefokte honden behalen. Een door haar gefokte reu is drie maal Nederlands Kampioen africhting geworden.

Om gezondheidsredenen doet Ineke van Welie het momenteel wat kalmer aan en is zij zich gaan toeleggen op het fysiek minder belastende speuren. En ook in deze discipline bewijst Ineke van Welie haar kwaliteiten. Bij de vorige maand gehouden Nederlandse kampioenschappen eindigde zij met haar hond op een ereplaats.

Mevrouw A. (Lea) Bogers-Dam
Mevrouw Bogers-Dam kon door omstandigheden helaas niet aanwezig zijn bij de uitreiking.
Mevrouw Bogers-Dam is begonnen als fokker van Engelse Springer Spaniels; de Engelse Cockers Spaniels kwamen er later bij. Toen haar man, Piet Bogers, overleed moest zij kiezen voor één ras en dat is de Cocker Spaniel geworden.
Haar eerste kampioen was Tripol’s Funny Faisal, in 1977. Hij was de voorganger van een lange lijst Tripol’s Cockers die deze titel wisten te behalen. Ook internationaal behaalden honden uit haar fokkerij de nodige successen.

Mevrouw Bogers heeft zich als fokker, maar ook als actief lid van de NSC, de Nederlandse Spaniel Club, altijd ingezet voor behoud van gezondheid en karakter van het ras. Zij onderkende al in een vroeg stadium het belang van gezondheidstesten voor de fokkerij.
Binnen de rasvereniging wordt zij niet alleen gewaardeerd om haar grote kennis van het ras – zij wordt oneerbiedig wel eens een ‘wandelende databank’ genoemd –, maar vooral wordt zij gewaardeerd voor het feit dat zij haar kennis graag deelt met anderen, ook met beginnende fokkers. Daarnaast maakt de vereniging dankbaar gebruik van haar internationale contacten, in Europa en in de Verenigde Staten.
Binnen de NSC heeft mevrouw Bogers zich jarenlang ingezet in de fokcommissie en voor het samenstellen van het Jaarboek. Bovendien was zij niet te beroerd om bij bestuurscrises die zich wel eens voordeden ‘de kar te trekken’. De club en het ras moesten verder.

Erekeurmeester
Mevrouw M.C. Rompelman-Mijnlieff
Tijdens de uitreiking van de Gouden Erespeld werd er opnieuw een Erekeurmeester benoemd. Mevrouw Rompelman-Mijnlieff, keurmeester van de rassen Bearded Collie, Franse Herdershond Beauceron, Franse Herdershond Briard, Old English Sheepdog, Picardische Herdershond, Pyreneese Herdershond, Pyreneese Herder Face Rase en erelid van de Nederlandsche Briard Club werd benoemd tot Erekeurmeester.




Voor meer informatie over de Gouden Erespeld en andere onderscheidingen klik hier.